Artikel 3

 

Ouders aan het woord over het belang van meedenken over Passend onderwijs

"Stel je verkiesbaar binnen je regio, dat is de enige manier om invloed uit te oefenen."

 

door: Bert Beuving, projectleider BOSK

 

Passend onderwijs is hartstikke belangrijk, zeker voor ouders van kinderen die op school extra ondersteuning nodig hebben! Daar zijn Nely, Corry en Jeroen het roerend met elkaar over eens, ook al hebben zij kinderen met verschillende beperkingen. "Wij moeten duidelijk maken dat voor onze kinderen ondersteuning heel hard nodig is."


 

Per 1 augustus wordt Passend onderwijs officieel een feit en is het samenwerkingsverband voortaan  volledig verantwoordelijk voor extra ondersteuning op school. Al het geld dat eerder via de rugzakjes, de meerkosten voor het speciaal onderwijs en wsns ('Weer samen naar school') beschikbaar was, gaat dan naar het samenwerkingsverband. Het samenwerkingsverband wordt daarmee verantwoordelijk voor de wijze waarop het geld wordt ingezet. Elke school in ons land, ook de speciale school, maakt dan deel uit van zo'n verband. Voor het primair en het voortgezet onderwijs zijn er aparte samenwerkingsverbanden.[1]

 

Elk samenwerkingsverband moet zelf beleid maken over hoe het de ondersteuning van leerlingen op zijn scholen gaat organiseren én betalen. Dat beleid wordt vastgelegd in het ondersteuningsplan. "Het is belangrijk dat ouders hierbij betrokken worden, want zo creëer je draagvlak,"  zo is Jeroen Meesters uit Rosmalen van mening. Jeroen is vader van een 6-jarige zoon met cerebrale parese (cp) die op een reguliere basisschool zit. Dat moet straks ook mogelijk zijn: "niet alleen voor mijn eigen zoon, maar voor veel meer kinderen met een lichamelijke beperking." Zijn ervaring is, via de voorlopige ondersteuningsplanraad, dat er vooral wordt gepraat over kinderen met gedragsproblemen en dyslexie. "De tweede groep, de cluster 3 kinderen, worden niet gehoord en dreigen tussen-wal-en-schip te vallen." Tot zijn grote spijt is hij uiteindelijk niet in de ondersteuningsplanraad[2] terecht gekomen. "Alles gebeurt nu door professionals. Zelfs ouders die gekozen worden voor de ondersteuningsplanraad, hebben meestal een professionele achtergrond en geen kind met een functionele beperking. Ouders van kinderen die op extra ondersteuning zijn aangewezen, hebben zodoende helaas maar een beperkte stem."
"Passend onderwijs," daar is Jeroen van overtuigd, "slaagt alleen als scholen en leerkrachten passend onderwijs gaan zien als een uitdaging om functioneel beperkte kinderen steeds een stapje verder te laten komen in hun ontwikkeling."

 

[foto Jeroen; bijschrift: Jeroen Meesters, Rosmalen, vader van een 6-jarige zoon met cerebrale parese (cp); was lid van de voorlopige ondersteuningsplanraad in zijn samenwerkingsverband.]

 

Corry te Meerman, moeder van een 12-jarig meisje dat de mytylschool bezoekt, is wel in de ondersteuningsplanraad  (Groningen e.o.) terechtgekomen samen met (vooralsnog) zes andere ouders. Zij maakt zich met name sterk voor goede informatie aan ouders: "Het samenwerkingsverband is helemaal niet bekend bij ouders, terwijl dat de plek zou moeten worden waar ouders informatie kunnen vinden over de extra ondersteuning van de diverse scholen. En natuurlijk ook voor hulp bij het hele proces, van schoolkeuze tot overleg over ontwikkelingsperspectief en eventuele conflicten. Er is immers een groot verschil in deskundigheid, macht en mogelijkheden tussen ouders en school." Heel belangrijk, zo benadrukt zij, is het natuurlijk dat ouders betrokken zijn bij de school. "Het benutten van elkaars inzet, ervaring en kwaliteiten geeft de beste ontwikkelingsmogelijkheid"

 

[foto Corry; bijschrift: Corry te Meerman, Groningen, moeder van een 12-jarig meisje met een lichamelijke handicap; is lid van de ondersteuningsplanraad in haar samenwerkingsverband.]

 

Betrokken – dat is wat ook Nely Sieffers typeert. Als moeder van een kind met autisme  miste ze informatie en voelde zij zich eenzaam in haar strijd voor haar eigen en ook andere kinderen. "Ik ben dus begonnen met ouders te mobiliseren  en heb een ouderplatform opgericht om de veranderingen mede vorm te geven." Daarbij denkt zij niet alleen aan de veranderingen vanwege de invoering van Passend onderwijs, maar ook aan die binnen de jeugdzorg en awbz waar de gemeentes over gaan. Zo zet zij zich samen met andere ouders in voor het behoud van het pgb (persoonsgebonden budget). Ook wil zij haar ervaringen en die van andere ouders inzetten binnen de ondersteuningsplanraad. Daarbij zal voor Nely de overgang van het basis- naar het voortgezet onderwijs zeker een belangrijk aandachtspunt zijn.

 

[foto Nely; bijschrift: Nely Sieffers, Woerden, moeder van een kind met autisme; oprichtster van www.uwouderplatform.nl en lid van de ondersteuningsplanraad in haar samenwerkingsverband.]

 

Meedenken en van je laten horen: dat kan op veel manieren, zo blijkt uit de gesprekken met Jeroen, Corry en Nely. Een paar voorbeelden:

  • "Stel je verkiesbaar voor de ondersteuningsplanraad binnen je regio."
  • "Formuleer de behoeften en wensen; geef die door aan het samenwerkingsverband."[3]
  • "Schrijf een brief aan gemeente en/of samenwerkingsverband met de eigen, persoonlijke ervaringen."
  • "Schud de beleidsmakers wakker. Velen hebben geen idee van jouw problemen en  weten niet hoe zwaar het is binnen gezinnen met kinderen met beperkingen."
  • "Bevorder dat er, naast de ondersteuningsplanraad, een klankbordgroep van ouders komt."

"Ouders, bundel de krachten, werk samen met andere ouders en versterk daarmee elkaar!" Daar dringen alle geïnterviewde ouders op aan, ondanks de extra tijd en energie die het van je vraagt. Je levert op deze wijze niet alleen een bijdrage aan een goede ondersteuning, maar je krijgt er ook persoonlijk iets voor terug: het geeft je energie (Nely), voldoening (Jeroen) en je leert er het nodige van (Corry).

 

[samenvatting, intro en/of inleiding voor website]

Per 1 augustus 2014 wordt Passend onderwijs officieel een feit. Elk samenwerkingsverband moet zelf beleid maken over hoe het de ondersteuning van leerlingen op zijn scholen gaat organiseren én betalen. Ouders vinden het hartstikke belangrijk dat zij daarbij worden betrokken en dat ouders meedenken, gevraagd en ongevraagd. "Wij moeten duidelijk maken dat voor onze kinderen ondersteuning heel hard nodig is."

 

 

[1] Onderwijsinstellingen voor kinderen met een visuele, auditieve en/of communicatieve beperking blijven landelijk georganiseerd. Zij behouden hun rechtstreekse bekostiging en doen niet mee met de regionale indeling van scholen in samenwerkingsverbanden.

[2] De medezeggenschap binnen het samenwerkingsverband is geregeld door de instelling van een medezeggenschapsraad op het niveau van het samenwerkingsverband, de zgn. ondersteuningsplanraad (afgekort: OPR). Bij het vaststellen van het ondersteuningsplan heeft deze raad instemmingsrecht.

[3] Voor een deel is dat al gebeurd in de brochure Passend onderwijs voor alle kinderen. Kies voor partnerschap met ouders. Deze brochure (en veel meer informatie) is te vinden op www.bosk.nl >thema's  >onderwijs >passendonderwijs.

 

 

 

 

Download: